Sprawiedliwość, zaufanie i wzajemność

Standardowa ekonomia często zakłada, że ludzi obchodzi tylko własna wypłata, ale eksperymenty pokazują, że sprawiedliwość, zaufanie i wzajemność kształtują realne decyzje. W grze w ultimatum ludzie odrzucają „darmowe” pieniądze, gdy podział wydaje się niesprawiedliwy — płacąc osobistą cenę, by ukarać nierówną ofertę — dowód awersji do nierówności, której czysty interes własny nie potrafi wyjaśnić. W grze w zaufanie ludzie wysyłają pieniądze nieznajomemu, który mógłby je po prostu zatrzymać, a nieznajomy często odwzajemnia, bo zaufanie tworzy nadwyżkę, którą wzajemność podtrzymuje. Te preferencje zorientowane na innych — troska o to, jak rozdzielone są wyniki, i odpłacanie dobrem za dobro — pomagają rozwiązywać problemy współpracy, które sam interes własny zostawiłby nierozwiązane. Są behawioralnym fundamentem kapitału społecznego: norm sprawiedliwości i wzajemności, które pozwalają nieznajomym robić interesy, i powodem, dla którego społeczeństwa o wysokim zaufaniu bywają zamożniejsze.