Kompromisy inflacji i bezrobocia

W krótkim okresie często istnieje kompromis między inflacją a bezrobociem: pobudzanie popytu spycha bezrobocie w dół, a inflację w górę, a schładzanie gospodarki na odwrót — zależność, którą opisuje krzywa Phillipsa. Decydenci kiedyś kusili się, by traktować to jak stabilne menu. Haczyk tkwi w oczekiwaniach. Gdy ludzie zaczynają oczekiwać danej stopy inflacji, wbudowują ją w płace i ceny, a krótkookresowy kompromis się przesuwa: utrzymanie bezrobocia poniżej naturalnej stopy wymaga wtedy coraz szybciej przyspieszającej inflacji. W długim okresie, gdy oczekiwania doganiają, kompromisu nie ma wcale — długookresowa krzywa Phillipsa jest pionowa przy naturalnej stopie bezrobocia, więc próba utrzymania bezrobocia trwale niżej daje jedynie wyższą inflację bez trwałego zysku. Co gorsza, szok podażowy może podnieść oba razem — stagflacja — czego prosty kompromis nie potrafi wyjaśnić. To lekcja o tym, dlaczego krótkookresowe dźwignie nie dają długookresowej kontroli.